شعر راضیه عظیم زاده




می بارم

         نه برای رفتنت!!!

می خواهم

             تک درخت پایدار عشقم را سیراب نمایم

تا دیگر...

          از هوای هوس آلود زندگیت استشمام نکند

تو رفتی و

           من ماندم

                با خاطرات مرده

و تارهای سفیدی که بر روی سرم

                           در دست تقدیر زمانه

                                             روسری بی وفاییت را می بافد

تو رفتی

      به سلامت!!!

اما

  تک درخت

             پایدار

                   عشق من

                           در غروب تلخ بی کسی

                                                     با من بمان

                                                            با من بمان.


یکشنبه 20 فروردین1391 - 10:17 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده
منبع: انجمن شعر مجازی گرمی | 2 نظر
می روم

        شاید

باد صدای رفتنم را به گوش ات برساند

                                      روزی!!!

دیروزم به پای گناه  تو سوخت

                می روم تا بهشت

                     با سیب عشق به دست

                                           شاید

امروزم را آدم بسازد

           برای تکرار تاریخ عشق خود با حوا...!!!


جمعه 26 اسفند1390 - 18:2 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| 3 نظر

پیله ی تنهایی

من پروانه

       اتاقم پیله

             آینه همسایه ام

وتمام هستی ام یک پنجره در سمت سکوت

تکیه گاهم تنهایی!!!

آرزوی ام پرواز

و خیالی که بلوغ قاصدکها را برایم نقاشی می کند

حرفهایم زلال

          بلورین دانه ی باریده از ابرهای بی باران

به دورم از مردم هزار رنگ

و از هجوم بنفش باد

            در مسیر زندگی

و ای کاش...

          ای کاش کنار آینه جان بسپارم

                                     در پیله ی تنهایی خود.

شنبه 13 اسفند1390 - 18:34 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| 2 نظر

شهر ویران دلم


چه آسان قلبم را تسخیر کردی

انگار شهری بی پادشاه بود دلم

که این چنین ویرانش نمودی


چه آسان چشمانم را ربودی و

من زندانبان نگاهت شدم

که مبادا نظری به غیر کنی


چه آسان باورت کردم و

مثل پیچک

با عشق دور تن ات پیچیدم

تا در پاس داری از تو جان بدهم

اما چه سخت فهمیدم

که جایی ندارم در دل ات


دل من شهری ویران

دل تو کوهی از سنگ

با سنگ دل ات

           در شهر ویران دلم

                     بنایی تازه بساز.


شنبه 13 اسفند1390 - 18:20 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| آرشیو نظرات

 

دونیانی

        بیر سس بورویوب

        قلبیمین دؤیونتوسو

او زامان کی سنی اؤزوم له گؤروردوم

و او زامان کی اؤزگه سی له گئدیردون...!!!


چهارشنبه 10 اسفند1390 - 17:45 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| آرشیو نظرات

                              دوستای وبلاگی ام سلام

                       نمیدونم اسم این چند کلمه ای رو که برای اولین بار به زبان مادری ام

                      نوشته ام و متاسفانه کاملا با آن بیگانه ام رو چی بذارم امیدوارم اگه شبیه شعر

                       بود با نظراتتان راهنمایی ام کنید.

وورولموشام


گولوشینن گؤز تیکدیم

وورولماییم

وورولموشام


گؤز یاغیمینان دورسینده

دومان توتدوم چن سالدیم

گؤزلرینه وورولماییم

وورولموشام


دئدیم عشق دردینه سالماییم اؤزومو

اوءرک گئدیر گؤز ده دالیجا

نه ائله ییم

وورولموشام...

 

شنبه 6 اسفند1390 - 23:34 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| آرشیو نظرات

"تقدیم به شهدای گرانقدر"

سفر

وقتی که به راه شد

مادر بودو یک جلد قرآن

و چشم هایی که

پشت در به انتظار نشت

وقتی که به راه شد

کوچه های تنگ غروب را

مرور می کرد

-با خاطرات ترش و شیرین اناری-

و همهمه ی مردم شهر را

که از رفتن ها و ماندن ها

در هم می شکست

وقتی که به راه شد

پاییز بودو جاده های خالی

و کوله باری که

شانه های مردانگی اش را

تنگ به آغوش کشیده بود

و روح اش

که طعم شیرین پرواز را

پرستو وار از غروب سکر آور آسمان می شنید

وقتی که به راه شد

ذهن تاریخ

در برهوت خشک ورق پاره ها

روییدن لاله ها را

از شبنم خونین دل خاک به تکرار نشست

و تن پوش گشادی

از سیاهی شرارت های دیو سیرتان آینه سیما

در عزاداری لاله ها بر تن کرد

وقتی که به راه شد

نور بود و آیه های نور

و دلهایی که مدام تفسیر ابهت مردانگی می کردند

و زمزمه ی "اللهم ارزقنی شفاعت الحسین"را

در کویر تشنه ی وجود زمزم وار می نوشیدند

وقتی که به راه شد

خدا بود وخدا بود

و ندای "فاخلع نعلیک"

دور کن از خود همه را

خود را وهمه هستی را

اینجا آخر آسمان است

پرواز تمام شد

و گام هایی که

شجاعت شهادت را به تو داد

-گوارای وجودت-

و ندایی که مژده ی پرواز را

به مادر رساندو پاسخ انتظار را.

                             

                                                   سروده شده در 31شهریور ماه سال 90

                                                  همزمان با آغاز هفته ی دفاع مقدس

سه شنبه 2 اسفند1390 - 18:26 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| آرشیو نظرات

فرشته

می خواهم بمیرم

عشق را

در دستهای معصوم اش

ودوست بدارم

اقاقی های سر کوچه را

به حرمت دست به سینه ایستادن

در برابرش

در جایی نه چندان دور

میان باغچه میان لاله عباسی ها

کنار من

هر روز از چشم صبح می روید و زندگی می بافد

در صف مهربانی می ایستد و

زنبیل اش را

پر از لالایی می کند

تا خواب من گرسنه نماند

در همین نزدیکی ها

جریان دارد

مثل سلام در نمازهایم

مثل نور در رگ هوا

به اندازه ی تمام نفس های عمر من

و در آب

در آتش

اما عجب از شعله ی آتش دارم

که گرمای وجودش را

از یک استکان محبت داغ او وام می گیرد

او

فرشته ی ایثار

مادر من.

پنجشنبه 27 بهمن1390 - 18:14 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| آرشیو نظرات

"به دوستی که قربانی یک هوس شد"

گلایه نمی کنم

فقط

آوار دستهایت را

آنروز که بر روی دستهایم خراب شد

با خاک یکسان کردم

گلایه نمی کنم

فقط

کاغذ مچاله ای را

که آنرروز به دست باد سپردی

تصویر سیاه عشقت بود

گلایه نمی کنم

فقط

علف هرزی را 

که آنروز از باغ زندگی ام چیدی 

وجود خودت بود. 

یکشنبه 23 بهمن1390 - 14:45 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| آرشیو نظرات

"تقدیم به مریم هایی که گناهشان سادگیست"


شهر عشق

در شهر عشق به صلیبم کشیدند

نامم مریم نهاده و

هنوز عیسی را نزاده

به گناه زن بودن محکوم به اعدامم کردند.

سه شنبه 18 بهمن1390 - 18:28 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| آرشیو نظرات

جشن مرگ

باد نفس نفس می زند

انگار پیامی در آستین دارد

که این چنین شیشه را سخت می کوبد

آری

مرده است عشقی پوسیده دردامن زمان

او به تسلیت باد این سوگ آمده

ومن

مرگ دوست داشتن های دروغین را جشن خواهم گرفت

مرگ دوستی او که در گریز بود

از خود از زندگی

هم او که در فصل سرد غریبی خویش

هجرت از من کرده بود

سلام بهارین نگاهم را نمی خواند

گویی در ذهن خالی از پاسخ اش

گم شده باشد کلید آغاز کلام

مژده ات باد ای باد

این رهایی من از مرده احساس کور کهن سال

مژده ات باد.

چهارشنبه 12 بهمن1390 - 18:46 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| آرشیو نظرات

"بیداری احساس"

به طلوع می اندیشم

وبه آغاز نگاه

آفتاب لب تاقچه نشسته

فرا می خواندم به سکوت

پنداری می خواهد آذین ببندد حجله را

به شادی بیداری بخت خفته ی احساس

به سرایش یک نغمه

نگاه بانوی زیبای چشمانم

دیریست در عقد واژگان است

می بیندو شعر می زاید

شعر آینه ی روزگار است

و روزگار آن کلاغ پر سیاهی که از

مشک آب اسکندر حیات جاودانی یافت

نه می میرد

نه رنگ می بازد

با من تو را می خواهد

در تو جامی از شوق می بیند

برای او شب را دزد لحظه هایش کرده

می کشاندش به دور دستهای نا امیدی

به غروبهای تلخ جدایی

معذورم از سیاهی حرفم

که انعکاس روزگار است

می بردم به تیرگی شب

هر چند در اندیشه ی طلوع ام.

یکشنبه 25 دی1390 - 14:49 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| آرشیو نظرات

 

آن چه

آب می برد

فکر نکن سیب بود

 

دل آدم بود

آب، برای حوا می برد

 

یکشنبه 11 دی1390 - 19:28 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| آرشیو نظرات

سفر به عمق وجودم

به مرز نگاه های روشن

به لطافت آبی دست های کودکی

که پیوندشان پلی می بست

به اندازه ی رنگین کمان

پلی که آسمان و زمین را به هم می پیوست

و به نجابت چشم های اشک آلود

که آینه وار چگونه بودن ها را معنا می کرد

و تلخی ها را

یک خروسک قندی شیرین می ساخت

 

راستی کجا رفت آن روزگار آب نباتی عمر

که بازی هایش

تجسم زندگی آینده در عالم کودکی بود

آیا اثری مانده از آن روزها؟

 

سال ها رفته و باز هم می رود

اکنون، آینده ی دیروز به راه است

و من

از پاکی آن آینه ها بی خبرم

راه رنگین کمان گم شده

و پل پیوند محبت را

کدامین دست می خواهد

وسعت ماندن ببخشد؟!!

 

یکشنبه 11 دی1390 - 19:25 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده| آرشیو نظرات

 

باید عبور کرد

از این رودهای پر خروش

و رسید به روستایی

که نشسته در دامن کوه

و به کودکانی که

زیر درخت گردو الفبای زندگی می آموزند

کلاس آزاد طبیعت

و معلم سرسخت روزگار

 

باید عبور کرد

از این کوچه های گلی

و رسید به دبستان مردمان انتظار

مردمان خسته از بارش تگرگ های زمانه

و به نگاه هایی که هنوز

اجاق صمیمیت در آن ها شعله ور است

 

باید عبور کرد

از تار و پودهای قالی

و رسید به دستان زخمی دخترگان امید

و به آرزوهای سیاه و سپیدشان

که به شکل سبزه و چنار

بر پیکر خشک قالی نقش بسته است

 

باید عبور کرد و رسید

و من برای رسیدن

جز باران نمی شناسم

 

با من بگو باران

این نقش های خاکستری را

چه کسی بر قالیچه ی عمرشان

رنگین خواهد ساخت؟!!

 

یکشنبه 11 دی1390 - 19:13 - صاحب اثر: راضیه عظیم زاده|
منبع  انجمن شعر مجازی گرمی                                                                  آرشیو نظرات